« در آنجا سکنی گرفتند و به یکدیگر گفتند بیایید خشتها بسازیم و آنها را خوب بپزیم و ایشان را آجر به جای سنگ بود و قیر به جای گچ/ و گفتند بیایید شهری برای خود بنا نهیم و برجی را که سرش به آسمان برسد تا نامی برای خویشتن پیدا کنیم مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم /و خداوند نزول کرد تا شهر و برجی را که بنی آدم بنا می کردند ملاحظه نماید / و خداوند گفت همانا قوم یکی است و جمیع ایشان را یک زبان و این کار را شروع کرده اند و الان هیچ کاری که قصد آن بکنند از ایشان ممتنع نخواهد شد / اکنون نازل شویم و زبان ایشان را در آنجا مشوش سازیم تا سخن یکدیگر را نفهمند / پس خداوند ایشان را ا ز آنجا بر روی تما م زمین پراکنده ساخت و از بنای شهر باز ماندند. »

ارگ بم را می خواهم چه کنم. یک تار موی دخترک تن لهیده همه ارگ را می ارزید. اگر هیبت مرگ آن است که من در بم و بروات ویران دیدم ، باید گریست بر سترون بودن کلمات . آنچه که رسانه ها نشان دادند همه از فیلترترحم و اصول رسانه ای گذشته بود . جسد جسد جسد . از نزدیک دیده ای که پیکری زیر ستون فولاد به دام افتاده و دستگاه بٌرش هم گوشت زنده را بریده و هم فولاد را تا شاید زنده نجات بدهد و جای تنفسی را باز کند ...
آهای پارسایی فر! هر گاه خواستی تکه نانی را بعد از دو روز بی خوابی و آوار با ناخن زیر و رو کردن بجوی و به ناگاه خونهای خشکیده زنان و کودکان و مردان بم و بروات را میان چین انگشتانت دیدی و تکه نان را رها کردی و شانه هایت لرزید ، آن وقت می فهمی چه می گویم ...

امید پارسایی فر